جراحی مجدد تعویض مفصل ران

جراحی مجدد تعویض مفصل ران

جراحی تعویض مفصل ران، یکی از موفق ترین جراحی ها در زمینه پزشکی و ارتوپدی می باشد. بعد از جراحی، بیماران قادر به انجام کارها و فعالیت های خود، بدون احساس درد خواهند بود. اما در برخی موارد، به مرور زمان و بنا به یک سری دلایل این جراحی با شکست روبرو خواهد شد. در چنین شرایطی، جراحی مجدد جهت برداشتن قسمتی از پروتز و یا تمام آن، با نام جراحی مجدد تعویض مفصل ران و جایگزین کردن پروتز جدید از سوی پزشک توصیه می شود.

با این که هر دو جراحی هدف مشترکی دارند و آن هم تسکین درد، بهبود عملکرد و کیفیت زندگی می باشد، جراحی مجدد پروسه متفاوتی نسبت به جراحی اولیه دارد، طولانی تر و پیچیده تر از جراحی تعویض مفصل ران می باشد.

در طول جراحی تعویض مفصل ران اولیه، مفصل مصنوعی و پروتز که از مواد پلاستیکی، فلزی و یا سرامیکی ساخته شده، جایگزین مفصل ران می شود. با این که این یک جراحی با درصد موفقیت بالاست، اما احتمال بروز برخی عوارض و مشکلات به مرور زمان وجود دارد.

جراحی مجدد تعویض مفصل ران

انواع گوناگونی از جراحی مجدد وجود دارد. در برخی موارد، تنها بخشی از پروتز تعویض مفصل زانو می شود، اما در برخی بیماران تمام پروتز برداشته و تعویض می شود، حتی استخوان اطراف مفصل نیز مجدد ساخته، و یا گرافت استخوانی زده خواهد شد.

آسیب استخوان و بافت نرم اطراف مفصل باعث می شود تا استفاده از پروتزهای بکار رفته در جراحی اولیه برای پزشک حین جراحی مجدد سخت باشد. به همین خاطر در جراحی مجدد از پروتزهایی استفاده می شود که به رفع آسیب استخوان و بافت نرم کمک می کنند.

چه زمانی جراحی مجدد تعویض مفصل ران توصیه می شود؟

–        شل شدن پروتز

در صورتی که پروتز به استخوان محکم متصل شود، بهترین نتایج حاصل خواهد شد. در طول جراحی اولیه، اجزای تعویض شده به طور کامل در استخوان فشرده می شوند تا امکان رشد استخوان نیز وجود داشته باشد. با این حال، در برخی موارد، امکان رشد استخوان از بین می رود، و یا این که اجزای پروتز شل و رها می شوند، که منجر به بروز دردهای شدید در این ناحیه نیز خواهد شد.

علت اصلی شل شدن اجزای پروتز به طور کامل مشخص نیست، اما فشارهای وارده به مفصل و پروتز در پی انجام فعالیت های سنگین بدنی و یا افزایش وزن، می تواند باعث فرسایش مواد پلاستیکی ما بین فضای توپی شکل و مواد فلزی شود.

علاوه بر این، انجام جراحی تعویض مفصل ران اولیه در افراد جوان، دوام و ماندگاری کمتری دارد. در این بیماران، احتمال شل شدن پروتز وجود دارد. در برخی موارد، مواد حاصل از فرسایش در اطراف مفصل ران جمع می شوند و توسط سیستم ایمنی بدن مورد هدف و حمله قرار می گیرند. حمله سیستم ایمنی به استخوان های سالم اصطلاحا استئولیز نامیده می شود که منجر به تخریب و شل شدن پروتز خواهد شد.

جراحی مجدد تعویض مفصل ران

–        عفونت

عفونت، از جمله عوارض روش های جراحی است، به خصوص جراحی تعویض مفصل ران . عفونت زمانی ایجاد می شود که باکتری به اطراف و سطح پروتز بچسبد و ممکن است چندین سال بعد از جراحی ظاهر شود.

عفونی شدن پروتز، منجر به بروز درد و یا جدا شدن اجزای پروتز از استخوان می شود. حتی در صورتی که پروتز محکم به استخوان متصل باقی بماند، درد و ترشح دیده خواهد شد. چرا که مصرف آنتی بیوتیک نیز در رفع عفونت و از بین رفتن باکتری تاثیر نمی گذارد، و جراحی مجدد بایستی انجام شود.

در صورت وجود عفونت، جراحی مجدد به طرز دیگری انجام می شود. جهت تعیین بهترین شیوه جراحی، پزشک به بررسی موارد زیر می پردازد:

–        نوع باکتری

–        مدت زمان وجود عفونت و شدت آن

–        اولویت بیمار برای درمان

دبریدمان (برداشت مواد زائد). در این روش، ابتدا پزشک مفصل را باز، و عفونت و باکتری را از آن خارج می کند و قسمت توپی شکل و آستر پلاستیکی نیز تعویض می شود. پروتزهای فلزی متصل به استخوان در جای خود باقی می مانند. بعد از این اقدام، جهت درمان عفونت، مصرف آنتی بیوتیک به مدت چند هفته توصیه می شود.

در برخی موارد، پروتز باید کامل برداشته شود. در صورتی که پروتز جهت رفع عفونت برداشته شود، جراحی مجدد در دو مرحله مجزا انجام خواهد شد.

در جراحی اول، ابتدا پروتز برداشته و ساختار سیمانی حامل انتی بیوتیک به طور موقت جاسازی خواهد شد. این ساختار، چند هفته در داخل مفصل ران باقی می ماند. در طول این دوره، بیمار آنتی بیوتیک های وریدی نیز دریافت خواهد کرد.

با رفع عفونت، جراحی مجدد انجام می شود تا ساختار سیمانی آنتی بیوتیکی برداشته و پروتز جدید جایگزین شود. در کل، برداشتن پروتز احتمال درمان کامل عفونت را افزایش می دهد.

در برخی موارد، این امکان برای جراح وجود دارد، که با خارج کردن پروتز و شست و شوی مفصل، پروتز جدید را جایگزین کند.

جراحی مجدد تعویض مفصل ران

دررفتگی مکرر مفصل ران

مفصل ران تعویض شده، متشکل از قسمت سوکت و توپی شکل می باشد، درست مانند یک مفصل طبیعی. جهت حفظ کارایی مفصل مصنوعی، قسمت توپی شکل باید در داخل سوکت باقی بماند. هر گونه آسیب و صدمه به مفصل، باعث تغییر وضعیت و خارج شدن سر توپی شکل از داخل سوکت و در نهایت، دررفتگی مفصل ران شود.

در صورت تکرار دررفتگی، جراحی مجدد جهت قرارگیری پروتز در جای مناسب و پیشگیری از دررفتگی های مجدد انجام می شود.

شکستگی

شکستگی استخوان های اطراف پروتز می تواند منجر به شکستگی پروتز شود. معمولا زمین خوردن علت اصلی این نوع شکستگی ها است و جراحی مجدد نیاز می شود. پیش از جراحی، مواردی مانند میزان استخوان های سالم، شکستگی پروتز و محل شکستگی بررسی می گردد.

واکنش و حساسیت به مواد فلزی به کار رفته

به مرور زمان، مواد فلزی موجود در پروتز تحلیل می روند و ساییده می شوند و باعث پخش شدن ذرات به فضای اطراف پروتز خواهند شد. برخی بیماران نسبت به این اجزای فلزی حساس هستند، که این حساسیت به استخوان ها و بافت نرم اطراف مفصل آسیب می زند و در نهایت، انجام جراحی مجدد نیاز می باشد.

در موارد نادر، این حساسیت می تواند منجر به بروز درد در نواحی اطراف پروتز شود.

سایر عوامل

احتمال ساییده شدن پروتز در بیمارانی که جوان هستند و از لحاظ بدنی فعال تر، بیشتر می باشد. افرادی که از شرایط خاص پزشکی رنج می برند، افراد چاق، افراد مبتلا به دیابت و یا افرادی که در گذشته تحت جراحی های خاص قرار گرفته اند، بیشتر با مواردی مانند عفونت و یا عدم موفقیت جراحی روبرو خواهند بود.

آمادگی برای جراحی

معاینات بالینی

چند هفته پیش از انجام جراحی، معاینات بالینی و فیزیکی بر روی بیمار انجام خواهد شد، تا پزشک از سلامت بدنی بیمار اطمینان یابد. بیماران مبتلا به شرایط خاص پزشکی مانند بیماری های قلبی، بایستی قبل از جراحی تحت بررسی های بیشتری قرار بگیرند.

آزمایشات

تست های تصویربرداری

–        اشعه ایکس. اشعه ایکس تصاویری از ساختارهای استخوانی را در اختیار جراح قرار می دهد. با انجام این تست، هر گونه تغییر در پوزیشن اجزای پروتز نیز مشخص خواهد شد.

–        سایر تست ها. سی تی اسکن و MRI، اطلاعاتی در خصوص جدا شدن پروتز از استخوان و هم چنین وضعیت استخوان در اختیار جراح قرار می دهند.

–        تست های آزمایشگاهی. آزمایش خون، وجود عفونت و یا واکنش و حساسیت به مواد فلزی پروتز را نشان می دهد.

مراقبت در منزل

از آن جایی که تحرک و فعالیت بدنی بعد از جراحی محدود می شود، ممکن است هنگام انجام برخی فعالیت ها مانند استحمام، آشپزی و یا خرید به کمک اطرافیان نیاز داشته باشید. بسته به شرایط بیمار، ممکن است چند روزی بستری بودن در بیمارستان نیاز باشد.

دکتر محمدعلی عنایت اللهی متخصص ارتوپدی و دارای فلوشیپ فوق تخصصی جراحی تعویض مفصل با بهره گیری از دانش روز دنیا به درمان بیماری های در زمینه ارتوپدی می پردازند. جهت تعیین وقت مشاوره و مراجعه به پزشک با شماره تماس ۰۹۲۰۳۰۰۸۵۲۰ بگیرید. همچنین برای ارتباط با دکتر به آدرس اینستاگرام مراجعه نمائید.

روند جراحی مجدد تعویض مفصل لگن

معمولا جراحی مجدد تعویض مفصل ران، با بیهوشی عمومی و یا نخاعی صورت می گیرد.

جراحی مجدد تعویض مفصل ران ، جراحی پیچیده ای است و مدت زمان انجام آن نسبت به جراحی اولیه کمی طولانی تر می باشد و چند ساعتی به طول می انجامد.

جهت انجام این روش، ابتدا برش ایجاد شده در جراحی اولیه مشخص و باز می شود، تا امکان دسترسی به اجزای قدیمی و برداشتن آن ها امکان پذیر شود. با ایجاد برش، دسترسی به مفصل راحت می شود. سپس جراح به بررسی بافت نرم اطراف مفصل می پردازد، تا مواردی مانند عفونت و یا سایر عوارض مانند واکنش و حساسیت به مواد فلزی پروتز نیز مشخص شود.

با دسترسی به مفصل و پروتز، قسمت هایی که دچار ساییدگی و شل شدگی شده اند، و یا از جای اصلی خود خارج شده اند نیز قابل تشخیص می باشد.

سپس، پروتز اولیه با دقت برداشته می شود، تا آسیبی به استخوان وارد نشود. سیمان استفاده شده در جراحی اولیه نیز باید برداشته شود. برداشتن سیمان، پروسه وقت گیری است و باعث پیچیده تر شدن جراحی مجدد می شود.

بعد از برداشتن پروتزهای اصلی و اولیه، سطح استخوان لگن و فمور برای جراحی مجدد آماده می شود. در برخی موارد، حجمی از استخوان های این نواحی از بین رفته اند. پزشک با بررسی دامنه حرکتی مفصل، از تثبیت قسمت توپی شکل در داخل سوکت اطمینان می یابد.

بعد از پایان جراحی، بیمار به ریکاوری منتقل می شود تا برخی موارد حیاتی بدن مانند تنفس و ضربان قلب بررسی شوند. بعد از به هوش آمدن، بیمار به بخش منتقل خواهد شد.

عوارض جراحی مجدد تعویض مفصل لگن

همانند سایر روش های جراحی، جراحی مجدد تعویض مفصل ران نیز می تواند با عوارض و خطراتی همراه باشد، چرا که مدت زمان انجام این جراحی به مراتب طولانی تر از جراحی اولیه می باشد. به همین خاطر، مشاوره با پزشک پیش از انجام جراحی و آگاهی از عوارض جراحی بسیار مهم می باشد.

برخی عوارض احتمالی عبارت است از:

–        دررفتگی

–        عفونت

–        لخته شدن خون

–        آمبولی، تشکیل لخته در ریه ها

–        تشکیل استخوان جدید

–        شکستگی

–        آسیب به اعصاب و رگ های خونی

–        عدم اتصال استخوان به مواد فلزی پروتز

–        شل شدن پروتز

طی شدن دوران نقاهت در بیمارستان

بیمار باید چند روزی را در بیمارستان بستری بماند. با این که دوره نقاهت این جراحی کندتر از جراحی اولیه طی می شود، اما اقدامات و مراقبت های بعد از جراحی، همانند جراحی تعویض مفصل ران می باشد.

برخی از اقدامات و مراقبت ها عبارتند از:

تسکین و کنترل درد 

معمولا بعد از جراحی، بیمار از درد شکایت می کند. تسکین درد به تسریع روند بهبودی کمک می کند. مصرف داروهای غیر استروئیدی، ضد التهابی و بی حس کننده های موضعی به تسکین درد کمک می کند. گاهی ترکیبی از داروهای گفته شده برای بیمار در نظر گرفته می شود.

داروهای اوپیوئید، یکی از مسکن های خوب در تسکین درد است و به محض بهبود درد، مصرف آن ها باید قطع شود. در صورت عدم بهبودی، حتما با پزشک مشورت کنید.

فیزیوتراپی

انجام یک سری ورزش ها و تمرینات بدنی، به تقویت قوای عضلانی و بهبود عملکرد کمک می کند به گونه ای که فرد سریع تر قادر به انجام کارها فعالیت های روزانه خود خواهد بود. بسته به میزان پیچیدگی جراحی، ممکن است ابتدا بیمار محدودیت هایی را برای انجام کارها و فعالیت های سخت و سنگین داشته باشد. رعایت این موارد، از بروز عوارضی مانند دررفتگی پیشگیری می کند.

پیشگیری از لخته شدن خون

معمولا اقداماتی جهت پیشگیری از تشکیل لخته خون در پاها در نظر گرفته می شود که می تواند شامل مصرف داروهای رقیق کننده خون و یا پوشیدن جوراب های مخصوص باشد.

توصیه می شود بیمار بعد از جراحی پا و زانو خود را حرکت دهد، تا خون در رگ ها و عضلات جریان پیدا کند و از بروز التهاب و یا تشکیل لخته خون پیشگیری به عمل آید.

پیشگیری از بروز عفونت

عفونت، یکی از شایع ترین عوارض جراحی می باشد. با این که احتمال بروز عفونت بسیار کم است، اما بروز آن می تواند باعث طولانی شدن دوره نقاهت شود. جهت پیشگیری از بروز عفونت، مصزف آنتی بیوتیک قبل و بعد از جراحی برای بیمار در نظر گرفته می شود.

احتمال بروز عفونت در جراحی مجدد تعویض مفصل ران به مراتب بیشتر از جراحی اولیه می باشد.

طی شدن دوران نقاهت در منزل

بعد از مرخص شدن از بیمارستان، دوره نقاهت و استراحت در منزل آغاز می شود. بعد از جراحی، استفاده از عصا و واکر به خصوص هفته های اول بعد از جراحی ضروری می باشد. در صورتی که پایی که تحت جراحی قرار گرفته قادر به تحمل وزن بیمار نباشد، استفاده از عصا و یا واکر طولانی تر خواهد بود.

مراقبت از زخم

بخیه ها چند هفته بعد از جراحی کشیده می شوند، البته در صورتی که بخیه ها زیر پوست زده شوند نیازی به کشیدن نخواهد بود. از خیس شدن بخیه ها با آب خودداری کنید و سعی کنید زخم را همواره خشک نگه دارید. جهت پیشگیری از خیس شدن زخم و یا تماس با لباس و اشیا می توان از پانسمان های مناسب استفاده کرد.

فیزیوتراپی

بعد از مرخص شدن از بیمارستان، تمرینات کششی باید در منزل انجام شود. این قبیل تمرینات از سوی فیزیوتراپ به بیمار آموزش داده می شود، تا علاوه بر تقویت قوای عضلانی، بیمار سریع تر قادر به انجام کارها و فعالیت های خود باشد.

پیشگیری از بروز عوارض

در صورت رعایت نکات گفته شده از سوی پزشک، احتمال بروز عوارض، از جمله لخته شدن خون و عفونت، به خصوص هفته های اول بعد از جراحی، به حداقل خواهد رسید. به همین خاطر، مصرف داروهای رقیق کننده خون و آنتی بیوتیک ها باید از زمانی که بیمار در بیمارستان بستری است، آغاز شود.

بیشتر بیمارانی که تحت جراحی مجدد تعویض مفصل ران قرار می گیرند، از نتیجه جراحی رضایت کامل دارند. از جمله مزایای این جراحی می توان به تسکین درد، افزایش مقاومت و بهبود عملکرد عضلانی اشاره کرد.

مراقبت های بعد از جراحی مفصل زانو

برچسب گذاری توسط , ,

دیدگاهتان را بنویسید

نشانی ایمیل شما منتشر نخواهد شد. بخش‌های موردنیاز علامت‌گذاری شده‌اند *

نوزده + نوزده =